Karin (43) is emotioneel verwaarloosd en psychisch mishandeld

 “Mijn zoontje probeer ik op te voeden met de wetenschap dat ieder gevoel aandacht verdient, dat hij boos mag zijn, verdrietig of bang. Het gevoel dat er waarde gehecht wordt aan je gevoelens, dat je ouders er voor je zijn, is veilig en vertrouwd. En dat gevoel heb ik in mijn jeugd ontzettend gemist. Wat had ik graag met mijn kinderangsten bij mijn vader en moeder willen komen, en deze tips voor opvoeding willen aanbevelen. Mijn moeder had sowieso nooit tijd en aandacht voor me. Als ik aandacht kreeg, was het in de vorm van hysterische buien, woede-aanvallen, een venijnige blik of een flinke kneep in mijn arm. Ik heb m’n moeder echt nooit willen treiteren, maar ik kon gewoon niks goed doen. Op een gegeven moment wist ik niet meer hoe ik me moest gedragen, ik werd heel bang, onzeker en depressief. Karin(43) is emotioneel verwaarloosd en psychisch mishandeld.

 

“Mijn zoontje probeer ik op te voeden met de wetenschap dat ieder gevoel aandacht verdient, dat hij boos mag zijn, verdrietig of bang. Het gevoel dat er waarde gehecht wordt aan je gevoelens, dat je ouders er voor je zijn, is veilig en vertrouwd. En dat gevoel heb ik in mijn jeugd ontzettend gemist. Wat had ik graag met mijn kinderangsten bij mijn vader en moeder willen komen, maar ik durfde niet. Mijn moeder had sowieso nooit tijd en aandacht voor me. Als ik aandacht kreeg, was het in de vorm van hysterische buien, woede-aanvallen, een venijnige blik of een flinke kneep in mijn arm. Ik heb m’n moeder echt nooit willen treiteren, maar ik kon gewoon niks goed doen. Op een gegeven moment wist ik niet meer hoe ik me moest gedragen, ik werd heel bang, onzeker en depressief.

 

Mijn moeder was huisvrouw en altijd aan het poetsen. Daarbij kon ze mij niet gebruiken, ik was lastig voor haar. Om het minste of geringste begon ze tegen me te razen en te tieren. Mijn vader is één keer tegen haar in gegaan, maar kreeg toen te horen dat je als ouders niet tegen elkaar in hoorde te gaan waar een kind bij was. Daarna heeft hij er nooit meer iets van gezegd.

 

Ik heb vaak gedacht dat ik liever een moeder had die buitenshuis werkte maar die er, àls ze thuis was, in ieder geval wel voor me was. Als kind heb ik altijd aangenomen dat iedereen me zag zoals mijn moeder me zag: een lastig kind waar niets van terecht komt. Anders zouden mensen toch wel tegen mijn moeder in gaan als ze hen liet merken dat er van mij niks deugde? Toen ik volwassen was, vertelden diezelfde mensen dat ze mijn moeder nooit hebben dúrven tegenspreken, of dachten dat het toch niet zou helpen. Hadden ze me maar laten merken dat ze het niet met mijn moeder eens waren dat ik zo’n vervelend kind was, dan was ik het misschien zelf niet gaan geloven! Als je alléén maar kritiek hoort, kun je geen zelfvertrouwen en een positief zelfbeeld opbouwen. Dat heeft gevolgen voor de rest van je leven, voor de keuzes die je maakt. En mensen maken makkelijk misbruik van je onzekerheid, of misdragen zich. En dan nóg denk je bij jezelf dat jij wel iets verkeerds zult hebben gedaan.”

Crest Whitestrips ervaringen

crest whitestripsErvaringen met Crest Whitestrips helpen u een beter idee te geven over dit unieke product om uw tanden te bleken. Er wordt wel eens beweerd dat dit een van de meest effectieve bleekmiddelen voor thuis is. Iedereen wil vandaag de dag natuurlijk stralend witte tanden, dus het is belangrijk om ervaringen van anderen te lezen voordat u uw hard verdiende geld spendeert aan dit soort middelen. Als u nadenkt om Chrest Whitestrips te kopen, dan is het altijd nuttig om een idee te krijgen van het product, de functies, specificaties en het gebruik. Dit kan met behulp van de ervaringen en beoordelingen van anderen. In de meeste gevallen geven beoordelingen van gebruiker u namelijk een beter beeld van het product, zodat u zien begrijpen of het echt effectief en veilig is. Gelukkig staat al dit soort informatie op vele websites op het internet.

Als u uw tanden dus wilt witten raden we u zeker aan om eens op zoek te gaan naar Crest Whitestrips!

Henk (57) werd mishandeld en psychisch verwaarloosd

“Ik werd thuis constant genegeerd. Mijn ouders vonden me lastig. Ze stuurden me vaak naar mijn kamer of legden me met een snauw het zwijgen op. Er was totaal geen aandacht, warmte en veiligheid. Mijn ouders waren 45 toen ik werd geboren. Een nakomertje was ik, een ongewenst kind. Ik heb altijd het gevoel gehad dat ik er niet hoorde te zijn en dat ik er niet toe deed.

Het gezin van een vriendje uit de buurt is mijn redding geweest. Ik leerde dat jongetje kennen toen ik een jaar of drie was. Bij hem thuis was het hartstikke leuk. Zijn moeder was dol op kinderen. Ze vroeg hoe het op school ging en zorgde voor thee en koekjes. Heel fijn, maar ook pijnlijk, want daardoor wist ik extra goed wat ik thuis miste. Zij wisten wel hoe het er bij mij thuis aan toe ging. Iedereen in de buurt wist dat mijn vader een extreme driftkop was, want het ging er vaak hardhandig aan toe, met veel lawaai. Ik zal ook wel blauwe plekken hebben gehad. Toch wist ik dat mijn vader van me hield. Dat was juist het verwarrende: hoe kon iemand die van je hield zo weinig van je verdragen?

Om aan de sfeer thuis te ontsnappen, was ik bijna altijd bij mijn vriendje thuis. Zijn moeder zag hoe blij ik bij haar thuis was en ze heeft zelfs overwogen mij te adopteren. Ik weet niet of dat had gekund, maar het ging niet door want haar man vond dat niet goed. Omdat mijn gezin een andere maatschappelijke achtergrond had. Niet christelijk, maar socialistisch. Dat was in die tijd belangrijk. Toch heeft haar voornemen me te adopteren veel voor me betekend: het gaf me het gevoel dat iemand me echt de moeite waard vond.

Toen ik negen was, kwam ons gezin onder toezicht te staan en werd ik uit huis geplaatst omdat mijn leven door de lichamelijke mishandelingen gevaar liep. Ik moest naar een tehuis. Eigenlijk kwam ik van de regen in de drup, al liep mijn leven geen gevaar meer. Een kindertehuis in de jaren vijftig: orde, tucht, regelmaat. Je werd vernederd, je werd geslagen en ik voelde me er ontzettend eenzaam. Maar ik heb er ook goede herinneringen aan. Af en toe was er een leider die echt het beste met ons voorhad en die zijn best deed er wat van te maken. Ik bleef er bijna vijf jaar, daarna moest ik terug naar huis. Waar de situatie niet verbeterd was. Ik heb het er uitgehouden tot ik uit huis ging.

Ik heb kinderen. Ik ben getrouwd geweest en heb verschillende relaties gehad. Maar relaties hielden nooit stand en ik weet zeker dat dat door mijn jeugd komt. Door therapie en door de goede ervaringen bij mijn vriendje thuis – ik heb nog steeds contact met hem – heb ik me staande weten te houden in de maatschappij en ben ik bijvoorbeeld niet crimineel of verslaafd geraakt, maar heel diep van binnen heb ik nog steeds het gevoel dat ik er niet toe doe en dat ik er niet hoor te zijn. Ook al zeggen mijn kinderen dat ik de moeite waard ben, ik kan niet geloven dat iemand werkelijk iets om me geeft.”